PolskiAngielski
Kategorie
Newsletter

Prześlij nam swój adres e-mail, a my powiadomimy Cię o nowych produktach, najlepszych cenach, promocjach i wyprzedażach.

Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych do celów marketingowych
Wyrażam zgodę na otrzymywanie informacji handlowych na wskazany przeze mnie adres e-mail

 

Czym są suche kąpiele gazowe?

Data dodania: 22-06-2021

Suche kąpiele w dwutlenku węgla lub ozonie
 

Suche kąpiele to zabieg balneologiczny, który polega na zanurzeniu ciała w mieszance gazowej w odpowiedniej komorze lub kabinie. Pacjent zanurzony jest w gazie do klatki piersiowej, w lekkim ubraniu, a uszczelniony mankiet chroni drogi oddechowe przed wdychaniem mieszanki leczniczej. Gaz do kąpieli może być naturalny lub sztuczny (z butli).


Kąpiele suche mają kilka cech, które dają im przewagę na kąpielami mokrymi:

  • Oszczędność kosztów – pomijane są koszty wody, a dzięki sterowaniu ilości podawanych gazów do kabiny poprzez stężenia, ograniczona jest zbędna ilość gazów.
  • Mniejsze nakłady pracy personelu - jeden pracownik może nadzorować kilka stanowisk. Zabieg przebiega automatycznie oraz urządzenie do suchych kąpieli posiada sygnalizację dźwiękową zakończenia „kąpieli”. Nie ma konieczności czasochłonnego przygotowywania terapii.
  • Zwiększony komfort pacjenta – sucha kąpiel nie wymaga specjalnego przygotowania pacjenta, odbywa się w ubraniu, które nie osłabia działania zabiegu. Poza tym umieszczenie pacjenta na fotelu w kabinie jest znacznie łatwiejsze niż wejście i wyjście z wanny, zwłaszcza w przypadku osób schorowanych, ograniczonych ruchowo.
  • Mniej przeciwwskazań do terapii.
  • Bezpieczeństwo – wyeliminowane ryzyko wdychania przez pacjenta oparów gazów dzięki temu, że urządzenie do gazowych kąpieli wyposażone jest w specjalny płaszcz izolujący pacjenta od gazu oraz wyposażone jest w wiele systemów  oraz alarmów gwarantujących bezpieczeństwo, zarówno pacjenta jak i personelu. .
  • Skuteczność – badania dowodzą wyższą skuteczność suchych kąpieli nad mokrymi. Ponadto przy kąpielach mokrych ciśnienie tętnicze wzrasta u pacjenta tuż po wykonaniu zabiegu, co wywołane jest ciśnieniem hydrostatycznym wody. Przy kąpielach suchych tego zjawiska nie ma.
alt
Suche kąpiele w dwutlenku węgla

Dwutlenek węgla (CO2), oprócz tego, że jest końcowym produktem przemiany materii we wszystkich komórkach eukariotycznych i podstawowym składnikiem fotosyntezy, wykorzystywany jest jako swego rodzaju remedium w wielu dziedzinach medycyny m.in. dermatologii, chirurgii plastycznej oraz kosmetologii.

alt


Pierwsze doniesienia o wykorzystaniu dwutlenku węgla sięgają już czasów antycznych, kiedy brano kąpiele w wulkanicznych dymach. W 1932 r. przeprowadzono pierwsze terapie z zastosowaniem tego gazu u pacjentów ze schorzeniami krążenia oraz z niewydolnością żylną. Terapia znalazła także zastosowanie wspomagające w leczeniu cukrzycy, owrzodzeń, mogących się pojawiać w jej przebiegu i odleżyn, w balneoterapii pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub obwodową chorobą okluzyjną, w łagodzeniu bólu mięśniowo-szkieletowego, interwencjach terapeutycznych i rehabilitacji w chorobach reumatycznych. Stosowany jest również jako leczenie uzupełniające zakaźnych chorób skóry, gdyż podawany drogą iniekcji dwutlenek węgla poprawia jej wygląd i kondycję.

Dwutlenek węgla jest gazem stosunkowo łatwo wnikającym przez skórę pacjenta. Efektem pochłaniania gazu podczas suchej kąpieli CO2 w kapsule jest wazodylatacja, czyli rozszerzenie naczyń krwionośnych. Szybko dochodzi do przekrwienia skóry, następnie do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi oraz zmniejszenia powrotu krwi żylnej do prawego przedsionka i komory serca. Efekty te uzyskuje się bez dodatkowego działania termicznego i hydrostatycznego immersji wodnej z jaką mamy do czynienia w przypadku kąpieli kwasowęglowej wodnej. Ze względu na łagodne działanie, zabieg jest bezpieczny i nie ma do niego istotnych przeciwwskazań.

Kąpiele kwasowęglowe to jeden z głównych zabiegów balneologicznych stosowanych od lat w uzdrowiskach i klinikach rehabilitacyjnych.


Podczas kąpieli kwasowęglowych bezwodnik kwasu węglowego, wnikając do organizmu przez skórę, powoduje wiele korzystnych zmian. Wpływa m.in. na:

  • układ oddechowy – rozszerzając naczynia krwionośne ułatwia oddychanie i wymianę gazową, dwutlenek węgla pobrany przez skórę zmusza płuca do hiperwentylacji, dzięki czemu poprawia się bilans tlenowy,
  • krążenie – zmniejsza się częstotliwość pracy serca, natomiast wzrasta pojemność wyrzutowa, co prowadzi do lepszego krążenia krwi,
  • obniżenie ciśnienia tętniczego,
  • obniżenie poziomu glukozy,
  • obniżenie poziomu cholesterolu,
  • zmniejszenie krzepliwości krwi,
  • poprawę natlenienia i odżywienia tkanek,
  • działanie przeciwobrzękowe i przeciwzapalne,
  • odprężenie organizmu (1,4,5).

Wskazania.

  • Zaburzenia krążenia w peryferyjnych naczyniach tętniczych,
  • Choroby układu krążenia,
  • Oparzenia i odmrożenia
  • Owrzodzenia podudzi
  • Przyspiesza gojenie otwartych ran (np. rany przebiegające z martwicą tkanek w przebiegu zespołu stopy cukrzycowej)
  • Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi

Przeciwwskazania.

  • Stany zapalne i zakrzepowe żył,
  • Niewydolność krążenia,
  • Troficzne zmiany skórne,
  • Ostre stany zapalane stawów i tkanek miękkich,
  • Choroby przebiegające z obniżonym ciśnieniem tętniczym.

 

Suche kąpiele w ozonie
 

alt

Historia ozonoterapii sięga 1783 roku, kiedy to holenderski chemik van Marum opisał gaz o „szczególnym zapachu”, który powstaje podczas przeskakiwania iskier pomiędzy dwiema elektrodami. W 1839 roku Christian von Schönbein gaz ten nazwał „ozonem” od greckiego słowa ozein – co oznacza „zapach”.

Stosowanie ozonu w praktyce klinicznej zostało wprowadzone w ubiegłym wieku przez klinicystów Payera, Aubourga i Wolffa. Ich praca koncentrowała się głównie na wykorzystaniu ozonu w leczeniu miejscowym. Doceniając wartość leczniczą ozonu lekarz z Berlina Albert Wolf w 1915 r. po raz pierwszy zastosował ozon do leczenia obrażeń skóry. Od tego czasu zastosowanie terapeutyczne ozonu w medycynie zostało rozszerzone na wiele chorób. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku zaczęły powstawać międzynarodowe towarzystwa ozonoterapii, których celem jest rozpowszechnianie tej metody leczenia. W Polsce propagatorem ozonoterapii był prof. Zygmunt Antoszewski, który w Katowicach powołał Polskie Towarzystwo Ozonoterapii.

Bardzo silne właściwości bakterio i grzybobójcze, wysoka aktywność chemiczna, wybitne właściwości utleniające oraz brak odporności mikroorganizmów na ozon pozwala na jego szerokie zastosowanie w medycynie. Szczególnie korzystny okazuje się w leczeniu tych chorych, u których stwierdza się całkowitą odporność bakterii na różnego rodzaju antybiotyki i sulfonamidy. Innym ważnym działaniem ozonu jest poprawa metabolizmu komórkowego przez zwiększenie dostarczania tlenu do tkanek, co przy braku możliwości magazynowania tlenu przez ustrój jest działaniem bardzo ważnym. Ozonoterapia ma jednak z całą pewnością swoje miejsce w skojarzonym leczeniu niektórych trudnych przypadków urazowych oraz przewlekłych infekcji narządów ruchu.

Ozonoterapia, czyli leczenie mieszaniną tlenowo-ozonową, od wielu lat znajduje miejsce w medycynie jako metoda wspomagająca leczenie podstawowe, zwłaszcza w przypadkach, kiedy leczenie rutynowe nie daje zadowalających efektów. Liczne badania naukowe i kliniczne potwierdzają znaczenie powszechnego wprowadzenia ozonoterapii do praktyki klinicznej. Zastosowanie ozonoterapii pozwala uzyskać szybszy efekt kliniczny, skrócić czas leczenia szpitalnego, częstotliwość powtarzających się hospitalizacji. Przesłanką stosowania ozonu w celach medycznych są jego właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne. Ozonoterapia pozwala na przyspieszenie leczenia owrzodzeń, trudno gojących się ran. Ozonoterapia dotlenia tkanki, co przyspiesza regenerację komórek i przeciwdziała zakażeniom otwartych ran, dzięki właściwościom bakteriobójczym ozonu. Oprócz działania fizjologicznego ozon również inaktywuje mikroorganizmy poprzez swoją zdolność utleniania.


Wskazania:

  • Odleżyny,
  • Owrzodzenia,
  • Ciężko gojące się rany

Przeciwwskazania:

  • Ciąża;
  • Epilepsja;
  • Nowotwory w fazie przerzutu;
  • Gruźlica;
  • Zakrzepica.

Kabina do suchych kąpieli w dwutlenku węgla i ozonie Duo Dry Jet

Komora Duo Dry Jet to najnowszy produkt firmy Kinesis. Przeznaczona do suchych kąpieli w dwutlenku węgla i ozonie, głównie dla osób, które z powodu stanu zdrowia, nie mogą korzystać z tradycyjnych, mokrych kąpieli kwasowęglowych. Dzięki wykorzystaniu komory Duo Dry Jet zlikwidowane zostaje obciążenie pacjenta dodatkowym ciśnieniem hydrostatycznym. Zabieg „suchych” kąpieli nie wymaga zdejmowania odzieży wierzchniej i jest dużo prostszy, niż wykonywanie kąpieli tradycyjnych.

alt

Urządzenie posiada certyfikat medyczny wydany przez jednostkę notyfikowaną TÜV Rheinland. Spełnia najwyższe standardy bezpieczeństwa, dzięki rozbudowanemu systemowi alarmów i zabezpieczeń. Kabina Duo Dry Jet posiada specjalne czujniki stężeń ozonu i dwutlenku węgla, które gwarantują bezpieczeństwo zarówno pacjentowi jak i personelowi obsługującemu urządzenie. Ergonomiczy fotel z możliwością regulacji wysokości zapewnia odpowiedni komfort i bezpieczeństwo pacjenta. Zaprojektowane programy terapeutyczne do zabiegów z wykorzystaniem dwutlenku węgla oraz ozonu idealnie sprawdzą się w sanatoriach i jednostkach medycznych. Czytelny i prosty w obsłudze interfejs umożliwia łatwe użytkowanie.


Zalety urządzenia:

  • automatyzacja programów leczenia;
  • zabiegi realizowane poprzez utrzymywanie
  •  określonych stężeń
  • łatwy i ergonomiczny interfejs sterowania
  • estetyczny wygląd;
  • regulacja wysokości i ustawienia fotela;
  • maksymalizacja ekspozycji pacjenta na gaz  leczniczy;
  • dwie funkcjonalności w jednym urządzeniu;
  • oszczędność miejsca;
  • mniejsze koszty- zakup jednego urządzenia,  a nie dwóch.

W skład urządzenia wchodzą:

 

  • obudowa 1 szt
  • stelaż 1 szt
  • wyświetlacz 1 szt
  • siłownik 1 szt
  • fotel 1 szt
  • ozonator 1 szt (opcja)
  • przetwornik CO2 4 szt
  • przetwornik O3 4 szt (opcja)
  • elektrozawór 24V DC 1 szt
  • skrzynka elektroniki i sterowania 1 szt
  • wentylator 2 szt
  • krańcówki 2 szt
  • kaptur   1 szt
  • pas uszczelniający 1 szt
alt
 

Literatura:

Kasprzak W. Fizjoterapia kliniczna. 1. wyd. PZWL; 2011

Kochański W. Balneologia i hydroterapia. AWF Wrocław; 2002.

Wójcik P, Tomczak H. Ocena wpływu sztucznych kąpieli kwasowęglowych na układ krążenia. Acta Balneologica. (1):10–5.

Pisz K. Wpływ suchej (gazowej) kąpieli CO2 wykony wanej urządzeniem Theragas na ciśnienie tętnicze i tętno u pacjentów rehabilitowanych w Kolejowym Szpital u Uzdrowiskowym w Nałęczowie. Acta Balneologica. 2011;(2):208–9.

Braidy N, Izadi M, Sureda A, Jonaidi-Jafari N, Banki A, Nabavi SF, i in. Therapeutic relevance of ozone therapy in degenerative diseases: Focus on diabetes and spinal pain. J Cell Physiol. kwiecień 2018;233(4):2705–14


Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Blog
Korzystanie z tej witryny oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji możesz znaleźć w naszej Polityce Cookies.
Nie pokazuj więcej tego komunikatu